Lasy złotej jesieni

Leopold Staff
JESIEŃ
Jesienny czas! Cudownych blasków czas!
O, dęby, buki, klony i platany,
Ciepłych odcieni stubarwne organy,
Na których złotą symfonię grałaś!

O pełne słońca przepychów i kras
Melancholijnie milczące polany,
Kędy przez liści ogniste dywany
Przechodzi piękna bóg ostatni raz!

Dusza ma, zda się, o tysiące lat
W przeszłość cofnęła się na czasu zdroju,
W wiek ziemi błogi, szczęśliwy i młody,

I patrzy z żalem, jak ginie ten świat,
Jak kona z boskim uśmiechem spokoju
Olimp radości, piękna i pogody...

To jeden z nielicznych wierszy, który opiewa naszą radosną, złotą jesień. Gdy szukamy wiersza o pięknej jesieni, przeważnie zaraz mokniemy w deszczu, błądzimy we mgle, dokucza nam zimny wiatr, który przyleciał od szarych pól do szarego parku… Jednym słowem jesień to czas straszliwej szarugi. Ma być smutna i przygnębiająca. Wydaje się, że często ponure jest życie poety.

Tymczasem nawet kiedy słońce kryje się za chmurami, wystarczy pójść do najbliższego z lasów, którymi Kielce są otoczone, żeby zachwycić się kolorami, brodzić w opadłych liściach i wdychać ostatnie przedzimowe zapachy.

Przypomnijmy sobie też, jak śpiewał o jesieni Leszek Długosz.

Jacek Jopowicz

https://www.youtube.com/watch?v=TyhdC6kDQ7U